zondag 4 maart 2018

No rain, no flowers

Het eerste wat ik zie wanneer ik mijn ogen open zijn die van Lizzy, mijn katje. Op zo'n vijf centimeter van de mijne. Ik glimlach en neem haar dicht bij me. Ik zeg haar meteen dat ik van haar hou, dat ik blij ben dat ik haar bij mij heb en vraag haar of we al dan niet in bed zouden blijven liggen vandaag. Ik mis antwoorden. Ik geef haar een kus en hijs mezelf in de meest comfortabele hoodie die ik kan vinden.
Vandaag is de eerste dag in drie maanden waar ik besloten heb geen klop te doen. Een uitdaging die ik mezelf heb opgedwongen, om toch maar eens een pauze te hebben in heel deze zooi.
Ik geef Lizzy haar eten en trek mijn jas aan.
"Ik kom straks thuis, schatje!" Roep ik. Zelfs als dat beest er niet zou zijn zou ik alsnog de planten laten weten dat ik even weg ben en later weer terugkom.
Ik koop ontbijt in de supermarkt verderop, kom thuis en gooi mezelf in de zetel, ingewikkeld in mijn deken.
Ik zet de tv aan. Die vloek van een tv.
Ik denk terug aan de dagen waar ik nog thuis woonde. Toen ik op mijn kamer zat en schreef, tekende, schilderde en las. Nu ik een huis heb die helemaal van mij is, is het veel gemakkelijker om in een zwart gat te vallen.

Ik scheef de ziel uit mijn lijf, werkte de dagen uit mijn nachten en huilde de zeeën uit de aarde, maar mijn wolf blijft.
De dag is voorbij aan het gaan, het wordt alweer donker buiten, ik neem mijn laptop en open, na een hele tijd, de deur van mijn blog. Ik besluit in het Nederlands te schrijven, omdat het Engels, zoals opeens heel wat dingen, niet meer voldoet.

-------

 

De rit naar huis duurt lang. Het is mijn eerste en laatste reis met Tybo en ik vermoed dat hij dat ook zo aanvoelt.
Een pijnlijke, mooie, leerrijke, eenzame reis, badend in stille liefde en afscheid.
Eens thuis alles uitgeladen is bakken mijn ouders pannekoeken. Ik drink mijn tranen weg met warme chocomelk en merk dat Tybo zich wat afsluit.
De sfeer in het huis is mooi, gezellig en warm, maar wij breken. Elk op onze eigen manier. Ik hou het niet meer en vlucht naar mama's kantoor.
Tybo volgt en we krijgen ruzie. Kwetsende maar realistische woorden vullen de kamer. Ik slik de zijne omdat ik goed weet wat hij wel en niet meent. Hij zegt me dat hij naar huis gaat, en dat ik maar moet zien of ik volg.
Ik blijf gebroken achter.
Na uren moed bijeen sprokkelen keer ook ik huiswaarts. Ik kom aan mijn voordeur en merk dat ik mijn sleutel kwijt ben. Met een klein hartje bel ik hem met de vraag of hij wil opendoen.
Het slot klikt mijn mooi lief doet open. De amandelvormige ogen waar ik zo verliefd op ben stralen verdriet uit.
De hele avond dansen onze woorden om elkaar heen. De vraag die al zo vaak gesteld werd, word nu zonder woorden opnieuw gesteld, en dit keer is er een antwoord.
Ik wil kinderen, hij niet. Geen goed of fout, maar voor het eerst ook geen compromis.
De daaropvolgende dagen zijn gevuld met tranen, knuffels en laatste zoenen.
De nacht van 24 op 25 september 2017 is de eenzaamste nacht uit mijn nog korte leven. Hoe is het toch mogelijk, dat ik hem opnieuw verlies?
Terwijl Tybo nog drie maanden bij mij woont, gaan we samen op zoek naar een plekje voor hem.
De tijd die we nog hebben spenderen we aan disney kijken, wandelen, babbelen, lachen en huilen. We spreken, haast ongesproken, af om elkaar op te vangen, en zachtjes los te laten.
15 december help ik met een even klein hartje als drie maanden geleden met de verhuis. Hij trommelt vrienden op en ook mama helpt enorm.
Tybo zwaait ons uit vanuit z'n raam en even zie ik de kern van zijn zijn, waar ik drie jaar met liefde en zorg naar heb gegraven. Ik sla de autodeur dicht en zwaai met een gemeende glimlach. We rijden de straat uit, ik trek mijn knieën op en begin te huilen.
Ik besef dat ik er opnieuw door moet. Opnieuw zal ik gekwetst worden, opnieuw zal ik in gevecht liggen met jaloezie en verdriet. Opnieuw zal ik hem uit mijn leven moeten denken.
Opnieuw zal ik moeten doen waar ik het allerslechts in ben.
Loslaten.


De drie daaropvolgende maanden vermijd ik evenementen waar hij aanwezig is, zoek ik geen contact en probeer ik mezelf dagelijks te redden.
Lizzy blijft bij mij wonen. Ik vul mijn dagen en nachten tot op de minuut zodat ik niet aan hem moet denken. Ik gooi de facebook app zeven keer van mijn toestellen om ze de dag erna weer te installeren. Ik zie meisjesnamen op zijn profiel verschijnen en veracht ze. Om meteen daarna kwaad te worden op mezelf omdat ik hoogstwaarschijnlijk toffe, lieve mensen, stilzwijgend aanval vanuit mijn zetel. Zo ben ik helemaal niet.
Mijn wolf voedt me met bezitterigheid en jaloezie. Het gromt naar iedereen die in Tybo's buurt komt, schiet in de bescherming als het merkt dat iemand hem zou kunnen gebruiken en sust me als ik ertegen wil vechten. En op dit moment nestel ik me in de inktzwarte vacht.
Ik laat de wolf alles overnemen en ga uit, drink, en zoek aandacht. Ik knuffel alles en iedereen die ik tegenkom en doe alles in mijn macht om niet na te moeten denken. Want dan zou het pijn doen.

-------


 
Je zou denken dat tranen kunnen op geraken.  Ik veeg de zoveelste zware druppel van mijn wang wanneer ik mijn nogal deprimerende blogpost afsluit.
Ik denk aan het moment dat ik hem opnieuw zag, enkele dagen geleden. Toen brak ik opnieuw. Ik vocht, vluchtte en brak.
Nooit in mijn leven had ik het zo moeilijk met loslaten. En laat dat nu het verhaal van mijn leven zijn, loslaten.

Een hele tijd had ik geen nood aan bloggen, en als ik toch opnieuw zou beginnen, zouden de woorden van positievere aard zijn, zou ik foto's delen, avonturen beschrijven, mooie ervaringen delen. Ik probeerde echter alles en merk dat dit een zoveelste poging tot uitweg is.
Ik geloof dat het me ooit wel lukt. Maar tot die tijd schrijf ik alle gedachten uit mijn hoofd.
En voor dat bloemen bloeien, moet de regen vallen.

















zaterdag 12 november 2016

My anxiety

Although my words have been quiet these past few months, my head and soul were, and are everything but.
Never ever in my life have I fought so greatly as I have done now. I am ridiculously proud of myself and the energy I get from it feels like the euphoria of a reached goal.

A lot has happened. And even though I don't want to go too personal, to protect people that are involved, this is my little place on the internet where I gush out feelings. When and whenever I want to.
Me and my wolf fought for Tybo. And I, or we, got him back.
The wolf is a part of me now. This spirit I created in my head has changed the way I see things. It changed how I feel and even how I dress. It's there with me, all the time, for the rest of my life. And I am in peace with it. Most of the time it stands by me. Protects me. It bites to people who mean harm to me in any way. When people touch me or say things to me that harm my being and I don't want them to, the wolf is the one giving me the power to stand up for myself. I am learning, but I'm getting there. There are only a few times where the wolf becomes as dark and frightening as it can get. But those times get less and less frequent.

So, as I said, crazy things happened the past few months. Things that I can't change and that are out of my control. Things I need to let go of.
There were also things that happened to me personally that had a much bigger impact on me than I anticipated. Once again, I'm staying vague on purpose for self protection and that of others.
I fought and I am still fighting like a true warrior. I now say what I think (most of the time, because god damn it, a lot of courage is needed!), I dress more how I want (sometimes), I stand up for myself when people are rude, I go out (I am a little house bunny, my cocoon is my temple) and I fight my shyness.
I discover my boundary's and that of others. Sometimes with a price. But that is now my mission. My quest is to experiment on every level, and not to be afraid to be left behind alone.

I reached a lot of milestones for myself. A crazy lot. I am happy and the relationship that Tybo and I have is good now. We work hard and we love our love. We work for our love. I enjoy every second of it. Every inch of him, his soul. I am so happy with this boy in my life.
But the dark period that I went trough has left marks. I developed an anxiety. My self esteem has had some pretty hard beat ups because of different things that happened. To others, but also to me. I now feel the incredible urge to be perfect. I constantly need to prove myself and I feel smaller than everyone else around me. It feels like I need to get validated by Tybo all the time. It even goes so far that when a girl looks at Tybo, or the other way around, I go in extreme defense mode. I trust nobody. I get scared to be hurt like I hurt before. Me, who leaves everyone to be themselves in the spirit that they are, that applauds freedom and trust in every way possible (that seems so long ago now). This is completely new to me. It frightens the heck out of me. It's inside of my head all the time. Every day. The evenings are, surprise surprise, the hardest. Even when I feel safe and cosy that very moment, it can take up to a few hours before sleep finally finds me. And the moment my eyes open to see a new day, it hits me in the face.
 I am getting help from someone who is like a mama bird to me, in a way. And when we did some exercises I realized that the one and only person that is right there with me, is my little brother. Me and him, fighting our asses off and learning the heck out of this harsh world, hand in hand without realizing it. Once again I realize what that boy means to me and how much I love him.
I would die if anything would happen to him.

With the right amount of support from the right people I believe I will figure this out. I strongly believe I will find my balance back.
Up until now, it has quite been the trip for me. And there's quite the trip ahead of me. But I'm ready.
And I'm taking my words, my camera, and my wolf with me.






woensdag 24 augustus 2016

The wolf

It's a big shadow, black as the darkest ink. Empty, hollow. Not male, not female. A big wolf, motherly embracing me, but as false as a snake.
I've always felt a mysterious attraction towards wolves, but this one is different.
It's the only thing I have left since it replaced the little demons.
Since I got fired from my job with the children only two weeks after I lost Tybo, the wolf didn't leave me. Not a second.
The little demons got scared away when they told me "it's not because I'm not good with the children, in fact, they seem to melt when they see my love for them, but because of "company" reasons".
They got scared away by the wolf who took their place.
It lies with me in my bed, feeding off of my sorrow while it puts it's arm around me. Comforting, but cold as ice.
I feel its hand like paw stroking my hair, slowly, careful, but in power.
I did not see this coming. My high need of giving love was fulfilled by him and the children. And for now those children were my rescue. Now that I have nothing to hold on to, I fall into the wolfs darkness.
It accompanies me on my countless lonely walks and is constantly tempting me to lose myself in social media. It takes my hand, keeps telling me its oke, and stabs me in my back, in the same wound, each and every time.
It keeps me awake at night, forcing dark thoughts in my heavy head.
It keeps me from enjoying food, photographing and even dreaming at night. I stop fighting and I drown. I try to cry but the tears are dried up.
I have none left. After days, the hand of the wolf like creature touches my face and my soul gets flooded with emotions. I break down and I shout.
I am not prepared for the sorrow that is yet to come. I feel weak and vulnerable. I am naked to the soul, and I let it be.  I don't have the courage to fight and instead I hug the wolf as tight as I can.
I want to feel safe again, loved.
I am desperate for touch and love and the wolf knows it, uses it.
I don't want to see people, and when I have to, I beg them for hugs in my mind.
-
It is now a few days later and I realize that for the first time in my life when I did not know a way out, my wild and free imagination raised from her sleep again, very slowly and carefully, after a way to long and helpless time. I managed to turn the pain into a spirit. A wolf. An evil but protecting wolf.
I am now a child, sheltered by the darkest darkness.
I say nothing and I let it all come to me. And when I say something, it is the wolf speaking. It's self protecting, defensive, angry, hurt, sad.
I am angry at myself for not taking proper care of my body and soul.
I am sad because right now I don't want to see the beauty of the world. Even when I know it's there.
The gratitude for all what I have is still great, but it became black by the wolfs touch.
It's poisoning me and now that I looked into its eyes I have to find a way to fight it.





donderdag 18 augustus 2016

When the sun became the moon

My heart got broken more on top of what was already shattered. I drowned.
No written tale can tell how I feel.
For now I am disappearing and I don't have the courage yet to write to you why.
For the first time in my life I don't know a way out.